Unutuyor insan zamanla nereden geldiğini hatta nereye gideceğini. Sosyal paylaşım sitesilerinin şu an en meşhur olanında ailemin köyünün adına bir grup oluşturulmuş. O köyde doğup büyüyenlerse kendi küçüklük fotoğraflarının yanı sıra aile büyüklerinin de fotoğraflarını paylaşmışlar. 1966'da köyün büyüklerinin traş olurkenki keyiflerinden, dedesinin ilk torunuyla olan resimlerine kadar her anı paylaşılmış. Tarihleri, kişilerin isimleri, hatta 'ayy ne tatlı bebek' diye baktığımız kişinin şuan hangi meslek ahibi olduğu yada hangi üniversitede okuduğuna kadar yazılmış.
Neden mi bu kadar ayrıntılı yazıyorum günlük? Çünkü çoğunu annem tanıdı. Kızım bak bu ... halanın kızı ... diye sıraladı herkesi. Bense ilk başta ilgilenmezken sonra 500'e yakın fotoğrafların hepsine tek tek göz gezdirdim. Çünkü annemin babamın memleketlerini, ananem ile dedemin yakın çevresini tanımak istedim. Tanımadığım onca muhteşem akrabamız yakın dostlarımız varmış ki. Hayatta sadece anne, baba, dayı, teyze v.s. yok aslında. Dedenin de halası , ablası , dedesi önemli olmalı senin için onu anladım. Annemim rahmetli dedesinin, amcasının, babaannesinin fotoğraflarını koymuşlar be günlük. Düşünsene be günlük dedemde anasının resmi yoktur kalmamıştır, kaybolmuştur zamanla bir yerlerde. Ama birisi bir sürü resimlerini koymuş nette. Düşünsene beni hep büyüten, elinde su dolu biberonla başımda nöbet tutan ninemin yani annemin babaannesinin fotoğrafını hiç tanımadığım adını bile duyunca hatırlamadığım birisi grupta paylaşıma açmış. Nasıl güzel nasıl özel duygular yaşadım. Dedemin kankasıyla we kuzularıyla yeşillikte gezintiye çıkmış fotolarını görünce nasılda heyecanlandım.
Artık benimle uzaktan yakından alakası olan herkesi tanıma fırsatını yakalıcam. Geç de olsa anladım ve önce aile sonra eş dost fikrimi değiştirdim.
Ahh be günlük önce aile sonra da sülale ön sırada gelirmiş meğerse.
